1251. Aleid laat zich inmetselen in een kluis bij de kerk. In een tijd van ketters en kruistochten lijkt er niets belangrijker en al voelt niet iedereen in haar omgeving zich goed bij haar keuze, haar vrienden en familie kunnen die wel begrijpen en plaatsen. Of dat denken ze althans. Aleid slaapt en hoopt, luistert naar de velen mensen die langskomen. Ze eet en huilt en praat tussen haar vier muren. Tegelijkertijd probeert ze eelt op haar ziel te kweken en zichzelf te harden, want er is zoveel om spijt van te hebben en zo weinig dat helpt.
Aleid doet haar best. Meer dan haar best. Maar ze kan het niet helpen dat ze zich toch steeds meer vragen gaat stellen bij de God waar ze in gelooft en wat er in zijn naam gebeurt.
En haar hart laat zich niet opsluiten achter de dikke stenen, hoe graag ze dát ook zou willen. Het blijft denken aan Jacob. Aan liefde die niet mocht zijn, maar daarom niet minder echt was. Aan wat gebeurd is en nooit meer terug te draaien valt, of ze nu in deze kluis zit of niet. Wat doe je met de spijt die onvermijdelijk volgt na de zonde?

Wanneer Eve tegen haar zin van de stad naar het platteland verhuist, steekt alles in de nieuwe omgeving haar tegen. Ze mist haar vrienden, haar eigen kamer, de stad met al zijn drukte. In plaats daarvan krijgt ze een oud, vervallen huis in een dorp waar ze niemand kent en niets te beleven valt. Maar hoe harder Eve zich tegen het huis verzet, hoe meer het zich in haar leven wringt. Stukje bij beetje ontdekt ze wat zich achter de bouwvallige buitenkant verschuilt. Wie is Belle en wat is er al die jaren geleden gebeurd? Het laat haar allesbehalve onberoerd. Net als de nieuwe omgeving. Tussen de werken door sluit Eve hechte vriendschappen en beleeft ze haar eerste prille liefde. Het wordt een zomer vol verbouwingen, verhalen, vriendschap en liefde.

Een meeslepend en warm verhaal over een zomer waaruit blijkt dat het leven en de liefde niet altijd zoet zijn, soms zijn ze beter zout.