Sofie zit in de trein om haar vriend Matte op te halen, die drie weken door Ierland is getrokken. Sofie is bang. Om Matte terug te zien, want ze zijn met ruzie uit elkaar gegaan. Om wat ze Matte moet vertellen, want ze heeft ontdekt dat ze zwanger is. Sofie is boos. Op Matte, omdat hij er niet is nu ze hem nodig heeft. Op het leven, omdat het haar zo’n streek levert. Maar het meest van al mist Sofie Matte. Ze mist zijn knuffels, zijn kussen en zijn krokodillenverhalen.
Terwijl de trein voortdendert, razen de gedachten door Sofies hoofd. Ze heeft het gevoel dat ze niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk op een trein zit. Een die de verkeerde richting uitraast.
Een teder verhaal over kiezen en kwetsen, over krokodillen en vooral over de liefde.

Wanneer Eve tegen haar zin van de stad naar het platteland verhuist, steekt alles in de nieuwe omgeving haar tegen. Ze mist haar vrienden, haar eigen kamer, de stad met al zijn drukte. In plaats daarvan krijgt ze een oud, vervallen huis in een dorp waar ze niemand kent en niets te beleven valt. Maar hoe harder Eve zich tegen het huis verzet, hoe meer het zich in haar leven wringt. Stukje bij beetje ontdekt ze wat zich achter de bouwvallige buitenkant verschuilt. Wie is Belle en wat is er al die jaren geleden gebeurd? Het laat haar allesbehalve onberoerd. Net als de nieuwe omgeving. Tussen de werken door sluit Eve hechte vriendschappen en beleeft ze haar eerste prille liefde. Het wordt een zomer vol verbouwingen, verhalen, vriendschap en liefde.

Een meeslepend en warm verhaal over een zomer waaruit blijkt dat het leven en de liefde niet altijd zoet zijn, soms zijn ze beter zout.